HÜZÜN MEVSİMİ

Bir yanım hüzün, Bir yanım aşktır benim. Ben artık seni değil, Seni sevmeyi seviyorum. Söyle kaç bahar geçti sevdiğim? Böyle ayrı, böyle uzak? Şimdi nerdesin, ne haldesin bilmiyorum… Her Eylül bir umut doluyor içime, Bu sefer arar diyorum. Bu Eylül bir bana mı hüzünle geliyor? Hiç mi düşmüyorum aklına? Hiç mi sızlamıyor için kuruyan bir yaprak gördüğünde? O en çok Eylül’ü severdi demiyor musun hiç? Bu Eylül bir tek benim mi içimi üşütüyor ? Söyle sevgilim senin ellerini şimdi kim ısıtıyor? Sayfalar arasında kuruttuğum sonbahar yaprakları da artık sığmıyor kitaplarıma, Bir kitap alıyorum elime içinde sen, her sayfada yokluğun… Eylül geldi, ama sen yine yoksun… Sonbahar yaprakları gibi sararıp soldu içim İçim gidiyor , sen gelmiyorsun … Çalan her hüzünlü şarkıda gözlerim dalıyor Dalıp dalıp gidiyorum, sen gelmiyorsun … Oturdum pencere kenarında ince ince yağan yağmuru izliyorum Arada bir esinti vuruyor yüzüme Rüzgarın tenime dokunmasına izin veriyorum Sonra bir yudum alıyorum soğumuş kahvemden, İçtiğimiz onca kahvenin de hatırı yokmuş diyorum Kahveler soğuyor, Mevsimler değişiyor, Zaman su gibi akıp gidiyor Ama sen gelmiyorsun… Bu Eylül de buralardayım ben Gelirsen korkma bir şiir ısmarla bana Ama hüzünlü olmasın, sen gelene kadar ben kitabını yazdım hüznün… Herkes iyiyim sanıyor, Ben seni özlüyorum… Herkes bir yaprak daha eksildi sanıyor hayattan, Ben sensiz eksiliyorum hiç kimse bilmiyor…