KÜS

Söylenmemiş bütün sözlerin ağırlığı var omzumda. Benim içim sana küs, sen farkında değilsin. İçimin yüzü dönük, Sırt çevirmiş oturuyor karşında Sen ordayım sanıyorsun. Bu ne büyük yanılgı! Sanki çiçeklerim solmuş, Şarkım susmuş, Kahvem soğumuş, Sigaramın külü bile uzamış gitmiş avucumda. Benim ellerim soğuk, sen farkında değilsin. İçim nasıl üşüyor sensizlikte. Kanamıyor diye yaram yok sanıyorsun, Söylemiyorum diye her şey yolunda zannediyorsun. Sanmak, ne büyük keder… Ne olduğumuz gibi görünebildik, Ne göründüğümüz gibi olabildik Bu ne saçma bir kargaşa…